Boswandeling

Klik…..

Het is nog vrij vroeg als ik de deur zachtjes achter me dichttrek en de weg afloop…

Hier buiten is het lekker, nog fristintelend, met een zonnetje dat alweer aan zijn volgende hemelmars is begonnen en met vaste hand de schemering voor me uit wegvaagt…

Er zijn hier en daar al bloemen die uit de grond piepen en alvast opengaan om de zon te begroeten.

Bij het cafe op de hoek draai ik naar links..even verder kom ik bij een klein valleitje waar een oud boerderijtje ligt. Altijd zo gezellig om te zien…bij het boerderijtje liggen een paar kleinere weilanden met geitjes, pony’s, twee ezels, twee struisvogels, hangbuikzwijntjes, ganzen…kortom een kleine dierentuin, heerlijk om te zien.

Ik loop langs het boerderijtje de zandweg af richting bosrand en langzaamaan beginnen me de ontelbare geluiden van de vogels en andere dieren door te dringen…

Voor ik het bos inloop, zet ik me eventjes op het stenen bruggetje waar ik over moet. Even sluit ik de ogen en laat ik het leven van alledag achter me. Voor me ligt een nieuwe wereld…En omringd door verbaal geweld, vind ik langzaam de rust. Langzaam beginnen alle geluiden een mooie plaats te krijgen in een natuurlijk muziekstuk…kakafonie wordt symfonie.

Langzaamaan word ik een met het bos, ik hoor de twitterende meesjes en alle meezangers. Begeleid door een paar mooie basstemmen van duiven. Op de achtergrond het gebalk van de ezels die mee willen doen en drie hanen die de hele buurt om ter hardst proberen te wekken, zodat niemand de symfonie gaat missen. Percussie wordt verzorgd door een stel hamerende spechtjes, die je altijd hoort, maar nimmer ziet…

En door dat alles heen nog een uiltje dat roept dat het eindelijk gaat slapen…

Langzaam loop ik naar een binnenbocht van de beek en zie een strandje. Velen zijn me hier vanochtend al voor geweest…wat is het mooi om die sporen van herten en vele andere dieren te zien…ze moeten toch wat vroeger zijn geweest, maar de sporen zijn nog vers, dus voorzichtigheid is geboden…

Verder gaat mijn tocht, ik steek het lange pad over en duik een mooi verscholen weggetje in…een specht ratelt heel vlakbij zijn fouragelied. Ik zoek en zoek maar vind hem niet…uiteindelijk loop ik verder langs het rustig kabbelende beekje en kom bij een open plek in het bos…een oude watermolen…waar het water van het rustige beekje zich meanderend een weg baant en daar in de sluisjes heel even een machtige, krachtige energiebom wordt, waarna het weer losgelaten wordt in een brede rustige stroom die tussen de bomen door mag genieten van een lekker zonnetje op zijn nimmer stoppend, schitterend oppervlak…

Verder langs het molentje loop ik, omhoog langs een paar oude bomen, waarna ik langs een korenveld loop. En daar, in de verte zie ik een familie herten rustig staan grazen en toevallig, boven in een boom, op een uitstekende tak, een buizerd die zich dat schouwspel niet laat ontglippen…

Wat is het toch een voorrecht als je die dingen allemaal mag aanschouwen denk ik

Even ga ik zitten om een gedicht op te schrijven dat me spontaan in het hoofd opwelt…

Dwalen over zachtverend mos,

Diep in het oude bos,

Bomen houden zachtjes krakend

Hun eeuwigfluisterende lezingen,

Als een forum in de wind

Met twitterende aanwezigen

Ik leg me neer

En sluit mijn ogen,

Tientallen stemmen,

Zonder mededogen

Waterval rondom

Van chats en betogen

En dan,

Als verhalen ineenvloeien,

Geluid lijkt weg te vloeien,

Gaat kalmte langzaam winnen

Komt zacht de rust vanbinnen

Ieder komt apart aan het woord

En ieder wordt apart gehoord

En samen vertellen ze het verhaal

Van rust en stilte

In al het kabaal…

Langzaam verhef ik me, open mijn ogen en kijk eens rond.

Verder gaat de weg, waar de beek lager loopt en een hoge wal van grond heeft gemaakt. Daar zitten ijsvogeltjes, wordt gezegd…je ziet ze nooit natuurlijk, maar het feit alleen al…

En dan na een kronkelig pad langs eenzelfde kronkelende beek, kom ik bij een tweede watermolen, ruïne ditmaal, waarvan een vriend de vorige keer schreef…silent rememberance of past glory…hij kon het niet beter gezegd hebben…

Vervolgens loop ik het bos weer uit, weer langs het boerderijtje, op weg naar huis.

Verkwikt, gerust, klaar voor alle beslommeringen van een nieuwe dag

Goedemorgen wereld, goedemorgen dag… Kom maar op, give me all the life you’ve got!